Biebrza Trophy

Lato

2012-01-26T00:11:00.000-08:00

Naszła mnie ostatnio niemoc.
Nic nowego nie mogę pokazać - nic ciekawego nie zrobiłem.
Zatem znów sięgam do szuflady, tym razem, do nieco cieplejszych miesięcy :)

Pierwsze zdjęcie całkiem stare. Ma dwa lata. Łeba. Przedstawia ulubiony sposób obcowania z przyrodą większości Polaków :)
Ale za to, jak miło przypomnieć sobie, że są w ciągu roku dni słoneczne.

I kolejne. Mój sposób na to samo. Zdjęcia z tego roku. Z wyspy Rugia w Niemczech.
Właśnie przypomniało mi się, że mam jeszcze mandat do zapłacenia, za brak opłaty na leśnym parkingu - 5 Euro :(((
wstyd....

ps. (tylko dla znudzonych)
żeby nie było wątpliwości. Nie będę tu wklejał plakatów ACTA - NIE, za dużo tego w sieci.
Ale zachęcam do podpisywania się przeciw ustawie. Ustawa w takiej formie nic prócz możliwości restrykcji i inwigilacji nie wnosi.
Jako autor zdjęć, nie widzę w niej żadnego miejsca, w którym moje prawa będą bardziej chronione. Za to widzę, jak bardzo umożliwia wpierdalanie się władzy w moje życie.
Sorki za słownictwo, ale właśnie zapłaciłem VAT za poprzedni kwartał i jestem wku...ony.
Chciałbym zarabiać połowę tego, co oddaję państwu, która trwoni moje podatki. A po co? By stawiała nam zakazy, radary i ustawy, dzięki którym za kilka lat będziemy podobni do kurczaków w wielkiej kurzej farmie zwanej Polską.

No to pozwoliłem sobie. Już mi lepiej :) Za kilka lat za takie słowa dostanę bana od ABW albo innej "upoważnionej jednostki", bo przecież zawsze znajdzie się powód, by obywatela zgnoić.

Wietrzenie szuflady

2012-01-02T14:04:00.000-08:00

W nowym roku wietrzenie szuflady.
Na wierzchu było kilka zdjęć z Rumuni.

Zapraszam ;)

2012

2011-12-30T07:29:00.000-08:00

Koniec roku....
ale nie będzie podsumowań i samoniespełniających się obietnic.

Będą życzenia. :)
Każdemu, kto czasem tu zagląda (i również tym, którzy nie zaglądają) życzę kolejnych 365 dobrych dni.
By każdy z nich był pełen:
- szczerości
- miłości
- zadumy
- szaleństwa
- planowania
- planów spełniania
- rozmów
- milczenia
- tchu tracenia (podczas dochodzenia na szczyty)
- a podczas schodzenia - umiarkowanego bólu kolan :)
- poranków z pachnącą kawą
- upalnych chwil z basenem i drinkiem z lodem
- namiętnych wieczorów
- nocy głęboko przespanych

- chwil uskrzydlonych
- wydania mnóstwa niepożyczonych pieniędzy
- czasu, który można zużyć na niepotrzebne rzeczy
i poczucia, że wciąż się jeszcze chce

I oczywiście zdjęcie noworoczne,
by pamiętać, że nie zawsze o zdobycie szczytu chodzi,
i nie zawsze to, co widzimy, tym właśnie w rzeczywistości jest.

Co siedzi w zdjęciu?

2011-11-30T10:38:00.001-08:00

Rafał sprowokował mnie do rozważań. Będzie więc troszkę pisania i na koniec kilka zdjęć.
Była mowa o szczerości.
Czy robiąc zdjęcia możemy być szczerzy?
Czy emocje, które mamy w sobie, faktycznie można zawrzeć w zdjęciu?
Czy odbiorca może poczuć je tak, jak my podczas jego robienia?
Gdybym miał być szczery, odpowiedziałbym, na wszystkie pytania przecząco.

Ale musiałbym cofnąć się do chwili robienia zdjęcia.
Dlaczego je robię?
NIE WIEM... :(
Po prostu robię zdjęcia.Nie ma w tych obrazkach moich emocji.
To tylko obrazki.
Jest w nich emocjonalna pustka. Mnóstwo miejsca do wypełnienia.
Bo to tylko obrazki.
Jeśli ktoś widzi w nich coś więcej niż obrazek, to znaczy, że sam to "coś" w niego włożył.
Kiedy?
Oglądając.
Jeśli czujecie czasem coś, oglądając te zdjęcia, to nie są to moje emocje. czujecie coś, co jest w Was. Być może dzięki tym obrazkom udało się Wam TO odnaleźć w sobie.
I wtedy będzie to dla mnie komplement.
I wtedy możecie napisać, że to dobre zdjęcie :)
A ja nie zaprzeczę. Z próżności i zadowolenia :)

Poniżej kilka zdjęć, które dziś wydają mi się nienajgorsze.

Jak smakuje sowa?

2011-11-28T07:03:00.001-08:00

Zosia i jej makabryczne pomysły.
Oto karteczka, którą Zosia zostawiła naszej sekretarce Beacie :)
Może mało fotograficznie, ale za to przyrodniczo i troszkę makabrycznie....
cóż.... jaki ojciec takie dzieci :D

Nos nad chmury

2011-11-27T10:37:00.001-08:00

Mój kuzyn mówi, że nie rozumie, po co włazić na jakąś górę, skoro zaraz trzeba z niej zejść.
Jak mu powiedzieć, że czasami człowiek czuje się tak wyjątkowo, że warto zadać sobie troszkę trudu?

Jak mu wytłumaczyć, że jego hodowanie sukulentów, to dokładnie to samo, co łażenie po górach?

Jak pokazać, co czuje człowiek, który właśnie wystawił nos ponad chmury? :D

Za każdym razem gdy trafiam na inwersję zadaję sobie to samo pytanie.
Robić zdjęcia czy po prostu milczeć i być?

Tym razem trafiło się nam to w Rumunii :)
Nie będę już gadał.
Po prostu popatrzcie :)

Tego dnia zrobiłem sporo zdjęć.
Jeśli chcecie, pokażę następne.

Groźny Pies Pasterski

2011-11-23T13:20:00.001-08:00

Podczas ostatniej naszej wędrówki po Rumunii, Radek, który był tam już wiele razy, ostrzegał nas przed pasterskimi psami. Podczas poprzedniej, letniej podróży Radka psy te potraktowały jego i kolegę dość drastycznie. Goniąc i gryząc. Na szczęście ucierpiał tylko bagaż i torby rowerowe.
Dobrze, że stróże owiec nie rzuciły się do nóg, a do bagaży.

Nic więc dziwnego, że malownicze stada owieczek fotografowaliśmy tylko z daleka.

Widzieliśmy gromadkę psów, która się szwendała nieopodal. One nas też widziały..... :(

Życie psa pasterskiego musi bywać nudne, bo gdy tylko zauważyły, że na nie patrzymy, skierowały się ku nam.
Troszkę czułem serce w nie swoim miejscu, gdy pierwszy krwiopijca zbliżał się do nas.

Postanowiliśmy jednak udawać głupich i nieświadomych turystów.

No i podziałało! :D
Po chwili mieliśmy całe stado (chyba 11 psiaków) po swojej stronie.

I okazało się, że rumuńskie psy pasterskie uwielbiają polskie cukierki miętowe :)
Być może inne smaki też uwielbiają, ale my tylko miętowe mieliśmy.

I znów się okazało, że nic tak nie jednoczy jak szklanka wódki albo cukierki :)

Psiaki zaprosiły nas do siebie i pozwoliły robić zdjęcia do woli :)

A na koniec, gdy cukierki się skończyły, odprowadziły nas do samochodu i wróciły do swych psich zadań :)

Przez cały czas pasterza nie widzieliśmy, chociaż dymek z jego chatki sugerował, że nie jest ona pusta.

Brzoza

2011-11-17T13:30:00.001-08:00

Brzoza, to jeden z najwdzięczniejszych gatunków drzew, który można u nas fotografować. Na moich zdjęciach, pojawia się równie często jak dęby i buki.
To niepozorne drzewko ma w sobie jakiś urok, któremu nie sposób się oprzeć...

Z brzozami jest chyba jest tak, jak z ludźmi? Nie trzeba być wielkim i potężnym, by być interesującym. Po prostu trzeba umieć znaleźć w sobie to "coś" i pozwolić odkryć to innym. :)

Gdzie jest Dracula?

2011-11-10T13:00:00.000-08:00

Całkiem niedawno wyskoczyliśmy na zdjęcia w góry.
Było nas czworo.
Nie pisałbym za wiele, ale góry te kojarzyły mi się zawsze z pewną mroczną postacią.
Hrabią, którego imię jednym kojarzy się z czosnkiem i srebrnymi krzyżami, a innym z różowiutkimi tętnicami szyjnymi :)

Jednak Radek, znawca Rumuni, oznajmił nam, że to tylko marketing. Transylwania to równina, a zamek w górach to wymysł filmowców. Prawdziwy zamek Draculi leży na równinach.
Troszkę nas to ośmieliło i pewniej czuliśmy się chodząc po zamglonych górach. :)

Postanowiliśmy jednak szukać śladów obecności wampira, który ponoć czasem w Karpatach przebywa....

czasem mieliśmy wrażenie, że jego groźny wzrok nas z góry dotyka......

a może dobrze, że nie spotkaliśmy Jego.
Może wrócilibyśmy inni? Kto wie? :)

A to zdjęcie nie pasuje do tej opowieści.
Ale lubię je, więc pokazuję :)))

Mokra robota

2011-11-09T09:27:00.000-08:00

Rafał właśnie opisał sytuację, która umknęła już mojej pamięci :)
Rafała blog
oczywiście przesadził troszkę z opisem...
Ale faktycznie, w Zabriskie Point jest coś, co pozwala robić zdjęcia, które długo potem pamiętamy.

Było tam wtedy z dziesięciu fotografów.
Pamiętam straszny wiatr od wschodu i coraz mocniej zacinający deszcz.
Wszyscy odwrócili się plecami, by chronić delikatne powłoki przeciwodblaskowe swych szkieł.
a słońce właśnie chciało zacząć wschodzić, pomyśłałem, że może być ciekawie, gdy swą czerwienią podświetli spadającą wodę....
Pamiętam też pierwsze dwa zdjęcia, na których nie było nić widać prócz koloru i kropel na obiektywie.
I walkę, by zdążyć cokolwiek zrobić nim znów mi zapada w obiektyw.
Po minucie wszystko ucichło. Gdy się odwróciłem spostrzegłem że wszyscy patrzą się na mnie ze zdziwieniem i wyciągają swoje suchutkie aparaty z plecaków. Z mojego ściekała woda....
ale zdjęcia mam tylko ja :))))))

Dzięki Rafale, że przypomniałeś mi o tych zdjęciach.Skończyłyby w szufladzie...
Może nawet wrócę do pisania relacji :)
Na razie jest to piąta część ze stanów.....

Błędy i ich wartość

2011-11-03T12:52:00.000-07:00

Jaką wartość mogą mieć błędy?
Taką samą, jaką dzieła sztuki.
Są warte dokładnie tyle, ile ktoś za nie zapłacił.

A czasem może się okazać, że efekt niedorzecznego eksperymentu, opartego na abstrakcyjnych i błędnych założeniach, jest dla nas warty więcej, niż błędy. Bo ich niepopełnienie będzie tylko pustą, niezapisaną kartką.... czekiem bez cyfr ale i bez podpisu.

Zatem róbmy zdjęcia śmiało i nie bójmy się popełniać błędów :)

To pierwsza partia zdjęć z rumuńskich Karpat.

Wszystko jest chwilą

2011-10-17T23:48:00.000-07:00

Są ludzie, którzy kochają się przez całe życie.
Są sprawy, których nigdy nie udaje nam się zrozumieć.
Są miejsca, gdzie deszcz pada codziennie
i takie, w których panuje wieczny mrok.
Jest czas, którym nie umiemy się nasycić
i taki, który rozdalibyśmy z dopłatą
i chwile są, które ciągną się latami
i takie, które minęły jak mrugnięcie okiem

czas bańki, potrzebny by przyjrzeć się sobie
czas kropli, który mija nim zdążysz go poczuć
a oba dziś tworzą to samo jezioro

wiem, wiem....
znów przynudzam.....
już kończę.

Fototapeta

2011-10-16T12:12:00.000-07:00

Ostatnio była brzózka samotna, dziś będzie cały brzeziniec.

A wczoraj, to kolega Adam stwierdził, że jest to idealne zdjęcie na fototapetę do....... kibla......:/
Oto jego argumenty:
Pion nadaje się do tak małego pomieszczenia.
Temat tym bardziej.
Jasna i miła kolorystyka korzystnie wpłynie na samopoczucie podczas.... hmmmmm...
Chyba padło nawet jakieś stwierdzenie o łagodzeniu zapachu, ale nie wiem, czy to nie był żart :)

Zatem kto chce fototapetę?
Do najmniejszego pomieszczenia w domu!
Tylko dziś specjalna cena! :DDD

Samotność

2011-10-12T15:24:00.000-07:00

Takie zdjęcie zrobiło mi się ostatnio.
Dostało nawet tytuł..... :)
Z uśmieszkiem dedykuję wszystkim, którzy czasem czują się w lesie sami :DDD

Czytać zdjęcie jak kobietę

2011-10-09T15:19:00.000-07:00

Czasami zdjęcie należy czytać jak kobietę, o której marzysz, lecz nie możesz jej dotknąć.....
Cieszysz się z tego co widać, a pragniesz tego, co nieodkryte.....
Dotykasz wzrokiem miejsca, których kształty oczy kuszą,
a wyobraźni pozwalasz płynąć pod suknią
niech i ona napatrzy się do syta..... :)

Nie wiem czy lubicie takie "mniej określone" zdjęcia
Mi ostatnio właśnie takie się robią ;-)

Mgła

2011-10-02T12:42:00.000-07:00

Błądzenie.....
czasem bywa, że nic dokładnie nie widzisz.
Wszystko się zlewa i szarzeje....
nic początku i nic końca nie ma...

rzeczy znane ledwie rozpoznajesz....

lecz wtedy zwykle zdarza się, że nagle w coś nabiera sensu

i rzeczom bliskim nadane jest specjalne znaczenie....

nawet, gdy lichą nitką są pajęczą....

I choć nie zawsze wszystko do wszystkiego pasuje,
to czasem ważne jest tylko to, co ulotne: para i światło,

więc nie stój! spiesz się! szukaj!
bo i tak znikną one, nim zdążysz się nimi nasycić.....

Myślę, że warto czasem troszkę po bagnie pobłądzić...... ;-)

_____________
Wszystkie zdjęcia powstały na pobliskich bagnach,
podczas kilku ostatnich dni,
kiedy pogoda rozpieszczała nas jak nigdy.
I za to bardzo jej dziękuję! :)))
_____________

Kochani, bardzo dziękuję za odwiedzanie mnie tutaj. Mam jeszcze jedną prośbę.
Często słyszę głosy, że zdjęcia powinny otwierać się już duże.
Proszę o info, czy nie są za duże.
Czy mogą być takie jak w tym wpisie, czy raczej mniejsze, takie jak ostatnie.
I czy cały blog nie jest za szeroki.
Będę bardzo wdzięczny :)

Kształty

2011-10-01T08:18:00.000-07:00

Zanurzyłem się w archiwum i specjalnie dla Joanny i Tomka odszukałem trzy zdjęcia pod kryptonimem "Kształty". :)
Żebyście zawsze poszukiwali więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. ;-)

W Rogalinie - różowo

2011-09-29T13:12:00.000-07:00

Zatem skoro obiecałem, muszę teraz słowa dotrzymać :)

Kilka całkiem odlecianych obrazków, w kolorze, który mi akurat pasował.
Nie pytajcie dlaczego akurat tak i teraz.
Po prostu wyłączcie myślenie, zmrużcie oczy i sprawdźcie, czy to na Was działa....... :)

Jedno

2011-09-28T23:06:00.000-07:00

Dziś bez pisania. Rogalin w innej nieco wersji.
Ciekawe, czy Wam odpowiada taki sposób opowiadania zdjęciami? :)

Druga twarz

2011-09-22T01:04:00.000-07:00

Gdy myślisz że ją znasz,
że niczym Cię już nie zaskoczy
i sądzisz, że rozpoznasz ją
choćby po zapachu samym

nie bądź zbyt pewny siebie
Ona ubiera się inaczej
zmienia tak nagle,
że stajesz jak wryty
i oczy przecierając
uczysz się jej znów od nowa...

Ostatnio było kolorowo.
Dziś druga odsłona jesieni,
i z całą pewnością nie ostatnia.....

Jest również nowa teoria dotycząca powstawania mgły :)))
Posłuchajcie:
Gdy Zosie idą rano na przystanek na autobus do szkoły
i zapominają legitymacji lub biletu miesięcznego
i z połowy drogi muszą się wracać biegiem do domu
to potem strasznie sapią
i tworzy się mgła...
a jak dużo Zoś zapomni biletu,
to mgła jest wtedy gęsta

no i wczoraj dużo Zoś zapomniało biletu :D

Jesienność

2011-09-17T12:47:00.000-07:00

Zatem ogłaszam sam dla siebie otwarcie sezonu jesiennego :)
I nie gadając już za wiele wrzucam zanim ostygną :D

Przyroda ożywiona i nie...

2011-09-12T14:27:00.000-07:00

Tym razem nie będzie o zdjęciach, ale będzie o przyrodzie :).
Chodzi o Zosi rysunek.
Zosia chodzi do 4 klasy. Na jednej z pierwszych lekcji przyrody pani kazała im narysować obrazek dwoma kredkami.
Na rysunku miały się pojawić elementy przyrody ożywionej - kolor zielony i nieożywionej - niebieski.
Rysunek wyszedł jak wyszedł, ale moją uwagę zwróciły dwa niebieskie ptaki, które leciały do góry nogami. W sumie to jeden był w połowie niebieski i w połowie zielony.
Pytam się Zosi, czy się nie pomyliła?
- No co ty tatuś? Nie widzisz, że one są nieżywe, bo trafił je piorun?
- Hmmm..... to dlaczego ten jest do połowy zielony?
- No bo jego trafił słabiej i on jeszcze trochę żyje.............

No i mam za swoje. Tatusiowy czarny humor zaczyna zbierać żniwo :)
Ciekawe jak pani zareaguje.... :D

Dalmacki kociołek

2011-09-05T13:51:00.000-07:00

Oto przepis na dalmacki kociołek :)

Wrzuć do jednego kociołka

zapach ryb smażonych,

owoców, bazylii, pieczywa

i niech to wszystko w czerwonym winie pływa

Dodaj złowiony z okna śmiech dzieci, gwar domu

i ciszę zaułka, o którym nie ma pamiętać komu

Potem mieszając wolno wszystko to

ostrożnie dodaj kocich spojrzeń sto

I nie zapomnij o zapachu prania

i śpiewach dziadków do śniadania

i niebieski od nieba kolor cienia,

i skwar słoneczny

i chłód kamienia

rozmowę pana z psem dodaj szczyptę małą
i lśnienie bruku starego historię wspaniałą

a na koniec, gdy wiatr zawieje z północy
resztę wspomnień dodaj, niech ich smak cię zaskoczy

i rybaków pozdrów, co szyją sieć znowu
tobie smacznego życzę, a im obfitego połowu....

Podróże

2011-08-28T16:33:00.000-07:00

Lubicie podróże?
Jasne! Wszyscy je lubią :)
A dlaczego lubimy podróżować?
To proste pytanie i proste odpowiedzi :)
Bo lubimy, gdy coś się wokól nas znienia, gdy nasza codzienność staje się inna.

Lubimy patrzeć na inne światy, bo łatwiej nam wtedy odnaleźć się we własnym

Lubimy gdy inne światło za nos nas wodzi....

I lubimy, bo inne smaki rozbudzają nasze zmysły....

A dokąd lubimy podróżować
A jak najdalej :)

Tam, gdzie jak najcieplej
i tam gdzie stać się możemy kimś innym,
zapomnieć kim jesteśmy,
by na nowo poczuć się sobą......

i tylko pytanie?
czy po to trzeba jeździć aż tak daleko?

zdjęcia z wybrzeża Dalmacji.
Pewnie jeszcze do nich wrócę...........

Kreseczki

2011-08-03T01:03:00.000-07:00

Fotografia jak najbardziej przyrodnicza a przynajmniej naturalna, bo powstała w sztucznym świetle.
Ciekawe, czy Wam się z czymś to będzie kojarzyło?

(warto kliknąć na zdjęcie, by powrócić backspace)

Maślane oczy

2011-07-31T03:02:00.000-07:00

"Psa zdefiniuję jednym słowem:
pies jest stworzeniem uczuciowym
wiem też z doświadczeń własnych, owszem,
pies mokry jest najuczuciowszy"

śpiewał Grzegorz Turnau.
Mylił się jednak odrobinę,
pies ranny dorównuje uczuciowością psu mokremu..... :)

To nasz Krzyś i jego maślane oczy niedługo po założeniu kilku szwów......
Trudno powiedzieć, czy skurczybyk zdaje sobie sprawę z siły swego spojrzenia, ale nie da się ukryć, że wykorzystuje je bardzo często... ;-)

Szybki wpis

2011-07-18T07:29:00.000-07:00

Właśnie przypomniało mi się, że już dawno nie byłem na zdjęciach.... :(
Chyba trzeba by coś z tym zrobić! :D

Zupa Łukaszenki

2011-06-12T23:27:00.000-07:00

Dziś nieco inna twarz rzeczywistości.
Na Białorusi przeciętna pensja (emerytura) wynosi około 100$ i wystarcza na tydzień, góra dwa tygodnie. A przychodzi co miesiąc. Większość rzeczy przeliczamy na dolary, ze względu na inflację.
Ceny chleba, mleka, ziemniaków, papierosów i wódki są regulowane przez rząd.
Są około 30% niższe niż u nas.
Niestety cała reszta jest już droższa. Mięso, owoce, makaron i wszystkie produkty importowane. Mielona kawa 250g kosztuje około 15 dolarów. Sklepy są dobrze zaopatrzone.

Ludzie radzą sobie. Dorabiają po pracy, na wsiach po powrocie z kołchozu pracują na polu by mieć własną żywność.
Niestety są i tacy, którzy nie mają sił.

Ta schorowana kobieta opowiada nam, że cały jej majątek to dwie kaczki, sześć kur i ten kot. Narzeka, że choruje na serce, a leki w miesiącu kosztują więcej niż dostaje. Od razu widać jak bardzo cierpi.
Mimo tego, rozmawia z nami i próbuje się uśmieichać.
O swoim rządzie z zadowoleniem. Powtarza wciąż powtarzane w mediach propagandowe hasła.

Na stole jej zupka i suchar........

Chcecie przepis?
dość prosty: kawałek skórki od cytryny, świeża cebula i woda ze studni......
Zupka ma swoją nazwę - zupa Łukaszenki

Pamiętam jak trudno było nam się otrząsnąć, po wyjściu od niej......
i powiem szczerze, że wciąż jest to dla mnie trudne.
Długo zastanawiałem się, czy pokazywać te zdjęcia.
Myślę jednak, że nie po to powstały, by zalegać w szufladzie.
Zdjęcie powstało około 10 kilometrów od granicy z Polską.....

Kosmita na kresach

2011-05-27T02:33:00.000-07:00

Dziś Adam przysłał mi zdjęcia, na których jestem ja.
Zatem post ze zdjęciami jego autorstwa :)
Może jak się zgodzi, zamieszczę też kilka jego zdjęć, na których on jest.....

Kresy

2011-05-24T13:27:00.000-07:00

Miało to być spotkanie z fotografią etnograficzną.
Zrobiło sie jednak troszkę socjologicznie.....
Tak, jak czasem muzycy grają bez prądu, tak i my czasem fotografujemy.... po prostu.......

oto spotkanie ze światem, który przemija, ale wciąż istnieje. Zaczyna się tuż za wschodnią granicą Bugu.

Zapraszam na pierwsze spotkanie z Białorusią :)

To tylko kilka dość chaotycznie wybranych kadrów.
i bardzo mały kawałek tego, co zastaliśmy......

Zima, zima, zima :)

2011-05-02T07:50:00.000-07:00

Wszyscy już zapomnieli o zimie, postanowiłem więc pokazać kilka widoczków z Gór Stoło9wych. Wszystkie zrobione w okolicy Sylwestra :))))))
Nie ma to jak góry zimą!!!

Gdzie jest wiosna?

2011-04-21T22:32:00.000-07:00

Pomimo, że wszyscy naokoło twierdzą, że już wiosna,to na moich zdjęciach jakoś się ukryła.
Może ukrywa się w mojej głowie...
bo przecież drzewka całe w zielonym ażurze, że aż zaczyna być sztuką tego nie zauważyć :)))

Anielskie skrzydła, USA cz.4

2011-03-20T11:55:00.000-07:00

Były to niespokojne czasy.
Pod niebem wciąż toczyła się walka.
Walczył cień ze światłem, czerwień z błękitem, dzień z nocą.

Wszystko co istniało, miało swoje przeciwieństwo. A istnienia te nie rozumiały, że mają rację bytu tylko dlatego, że nie są same. Równowaga musiała być zachowana. Zachowywały ją więc burzliwie, ciągle tocząc wojny.
Pomiędzy okresami walk istniała tylko cisza. W zasadzie, to wypełniała wszystko, co nie było bitwą.
I to też był element równowagi.
Cisza i burza, proporcje, podobieństwa i przeciwności

Niebo i ziemia...

Zdarzało się czasem, że część aniołów musiała chronić się pod ziemią.
Jednak Ziemia nie była istotom nieba zbyt przychylna i za ochronę zabierała im skrzydła, które potem zamieniała w kamienie...

Uwięzione w ten sposób anioły błąkały się po korytarzach podziemi, a ich oddech zastygał między skałami...

I nie pamięta już nikt, co się z nimi później działo. Znikały po prostu, mając nadzieję, że ktoś je odnajdzie.
A w jaskiniach był tylko pył.......

Wypalony piksel.....

2011-03-19T07:56:00.000-07:00

Specjalnie dla kury domestica wstawiam zdjęcie z większą ilością wypalonych pikseli. ;)
Ciekawe jak to zinterpretuje :)))

Kobiety...

2011-03-16T07:00:00.000-07:00

Ech....
jak człowiek patrzy skąd One są, to rozumiem, dlaczego tak trudno je zrozumieć :)))

Ta kropka powyżej środka to Wenus......

Dzień Kobiet

2011-03-08T07:55:00.000-08:00

Kochane Panie,
dziś Wasze święto :)))
Życzę Wam, by każdy dzień, począwszy od dzisiejszego, był gorszy od następnego. ;))))
I tak aż do końca roku ;)))
a potem, to się jakoś ułoży............. :)

Bitwa

2011-03-05T02:52:00.000-08:00

Pisałem ostatnio coś o aniołach.
Ale ich świat, to nie nasz świat.....
Czasami tylko udaje nam się dostrzec jego fragmenty.
Przez boczne drzwi, nieopatrznie uchylone, stajemy się świadkami innego dziania się.....

Czy wiesz, że świat aniołów dzieli się na wiele nacji.
Toczą one ze sobą wojny, tuż pod naszymi nosami.....
Czasami idąc brzegiem rzeki pozbierać możemy ich pióra....
leżą porozrzucane, zgubione podczas ucieczki.

lecz nie zbieraj ich
...i tak znikną w twoich dłoniach, natychmiast po tym jak ich dotkniesz..

idź ich szlakiem, a czasem ujrzysz łunę od bitwy, która właśnie się odbywa....

a ich krwią spłynie rzeka...
poczujesz, jak ostro pachnie mroźne powietrze......

a rzeką ich odcięte mieczem słońca skrzydła, niczym kra spłyną do morza.....

i dobrze mieć wtedy ze sobą aparat, bo kto by uwierzył.... :)

Lodowisko

2011-02-16T23:34:00.000-08:00

W centrum miasteczka w którym pracuję jest plac budowy. Jeszcze rok temu była tam piękna łąka....
Teraz nadmiar wody z placu spływa na resztki łąki, tworząć piękne lodowisko.
Można się tam dopatrzeć się wielu innych rzeczy

gitara

Nasza cała galaktyka :)

wybuch Supernowej

Barbapapa (pamięta jeszcze ktoś?) :)

po prostu listek

co kto chce

sentymentalny pejzaż

Anioł

2011-02-15T05:51:00.000-08:00

W niedzielę spotkałem na spacerze Anioła.
W dodatku latał nad nim drugi duszek.
I razem puszczali bańki mydlane. Nie ma to jak w niebie :)))

Przepaść

2011-02-07T14:46:00.000-08:00

Miał być kolejny odcinek ze Stanów, ale tym razem będzie coś innego ;)
..............

.......
;)

To, co dzieli zniesmaczenie i zadziwienie, to tylko mały kroczek.
To, co zachwyt i odrazę łączy, to brak obojętności.
Bo emocje, które odnajdujemy w sobie są potrzebne, nawet jeśli wzbudza je brzydota.
A gdy przepaść dzieli nas od obojętności, to znaczy, że jeszcze nie jest tak źle :)

Czajniczek, Stany cz. 3

2011-01-26T15:11:00.000-08:00

Był z nami od początku. Kupiony pierwszego dnia w Wal-Mart za pięć dolarów, był świadkiem wszystkiego co nas spotkało.
Gdy zapytacie mnie, jak smakowała kawa pod Artists Palette, nie będę potrafił odpowiedzieć.

Ale za to bardzo dobrze pamiętam gwizd naszego czajniczka, oznajmiający że woda już wrze.
To dość irracjonalny dźwięk w tym miejscu. Z resztą towarzyszył nam wszędzie, gdzie byliśmy.

Wszystkie pola namiotowe, plenery zdjęciowe... wodę gotowaliśmy też czasem w bagażniku naszego samochodu. Bywało na pustyni, że to było jedyne miejsce osłonięte od wiatru.

A to zdjęcie zrobił Bronek w Zion.

Czajniczek dojechał z nami do ostatniego motelu. Tam poprosiliśmy piękną młodą Indiankę, by się nim zaopiekowała :)
Uśmiechnęła się tylko, pewnie niewiele rozumiejąc po polsku. Czajniczek zabrała i z wdzięcznością się uśmiechnęła :) - dostała też znaczną część naszego biwakowego ekwipunku.

Podobna historia spotkała naszą łopatę. Podejrzewaliśmy, że ochrona lotniska może nie zechcieć słuchać naszego tłumaczenia, że łopata świetnie nadaje się na bagaż podręczny.Świetnie leży w dłoni i w razie nagłego lądowania na bezludnej wyspie będzie bardziej przydatna niż telefon. Można by jej użyć też jako wiosła....

Na parkingu pod motelem siedział pan w wielkim Fordzie. Przez chwilę nie wiedział o co nam chodzi. Robił zdziwione oczy... Trzech cudzoziemców podchodzi do niego i chce mu dać łopatę....... może pomyślał nawet, że chcemy mu dać łopatą, lub zabrać go nas na pustynię i kogoś zakopać.... przez moment wydawał się nawet wystraszony.....
W końcu jednak przyjął łopatę i dodatkowo jeszcze materac :)

Ale wracając do czajniczka. Była też chwila, kiedy z emocji musiał zadrżeć.Skrzyżowanie czajników.
Tyle jego kumpli powieszonych na drogowskazie..........
Czy nikt nie pomyślał, co w takim miejscu żywy, potrzebny jeszcze ludziom czajnik czuje? :)

Solniczka, czyli Stany cz. 2

2011-01-19T14:18:00.000-08:00

Myślałem wcześniej, że będzie mi łatwiej pisać relację po czasie. Można to robić w spokoju, wtedy, kiedy się ma czas i nastrój. Można odsiać niepotrzebne emocje, a te właściwe uwypuklić.

Ale przecież emocje są tylko wtedy autentyczne, gdy są. Nie wtedy, gdy je sobie przypominamy.
A pamięć bywa zawodna i bardzo wybiórcza :(

Czy zatem prawdą jest to, co do dziś pozostało w głowie, czy prawdą było to, bo napisałbym wtedy?

Na szczęście troszkę pomagają zdjęcia i troszkę koledzy....
Dziś zdjęć kilka z największej solniczki po której chodziłem :)

A tę potrawę to pewnie znacie.
Kura w soli :)))

Słone jezioro leży na poziomie minus dwieście stóp pod powierzchnią morza.

Zawsze zastanawiało mnie, skąd oni to wiedzą..... :)
Ale sprawa jest oczywista. Ptaki pod wodą nie latają, więc ten nie miał szans... utopił się biedak :)))

Szczerze powiem, że zrobić tam oryginalne zdjęcie jest znacznie trudniej niż wstać o trzeciej, gdy człowiek kładzie się o pierwszej.

Oto przykład zrobienia nieudanego zdjęcia zdjęcia niczemu. ;(

kilka chwil intensywnego myslenia.....

kilka wspólnych prób........

Nawet taniec szamana nic nie pomógł.... ;(

To stanowczo nie jest najpiękniejsze miejsce na ziemi... Zabieramy zabawki, idziemy bawić się gdzie indziej ;)

Stany część 1

2011-01-17T13:48:00.000-08:00

Minęły dwa miesiące od mojego powrotu ze Stanów.
Obiecywałem już sobie setki razy, że zacznę pisać relację.... tak... brakuje mi dyscypliny.....
Ale o czym tu pisać?
Jak pokazać to, co zobaczyliśmy. To będzie najbardziej subiektywna relacja. Widzieliśmy tak mały kawałek, tak zupełnie innego świata, że nie wiem od czego zacząć.

Ale wiem jedno.... za dużo słów, to niezbyt dobrze....

Zacznę może troszkę od środka, ale jak tu nie przedstawić kolegów. Po lewej Bronek, po prawej - Rafał :)

Nie pamiętam, czy sie obrazili, czy zauroczyła ich miękkość lini asfaltu.... :)
Po prostu lubie to zdjęcie.

Odnośnie dróg, to fotografowaliśmy je często. Nie wiem, co mają w sobie rozjechane walcami asfaltowe wstęgi, ale bez nich nie potrafię sobie wyobrazić naszej Ameryki.... :)
Poniżej kilka zdjęć zrobionych zaraz po wyjściu z samolotu. Albo nawet jeszcze zanim z niego wyszliśmy. Jeszcze na wielkim głodzie fotograficznym.
Przy pierwszej drodze, którą jechaliśmy...

Dane nam było poruszać się po różnych drogach.
I prawdę mówiąc, jedyna różnica między nimi to odległości, które da się pokonać w ciągu godziny.
Potwierdza się powiedzenie, że nie ważne po jakiej drodze jedziesz. Ważne z kim :)

PDF

2011-01-12T13:26:00.000-08:00

Jednym słowem ZAPRASZAM!!!

Więcej informacji TU

A ja będę się produkował zaraz po 14.
Przyjdźcie się chociaż pośmiać ze mnie...... :)

ej.... quo vadis?

2010-12-19T16:15:00.000-08:00

Sprawa Łosia

2010-11-22T14:54:00.000-08:00

Pan Łoś dziękuje wszystkim, którzy podpisali się pod petycjami w sprawie nie zabijania tych uroczych zwierząt... :)
Sprawa bardzo bulwersująca. Nie chcę pisać jakie jest moje prywatne zdanie na ten temat, zbyt wielu inwektyw musiałbym użyć, by opisać to, co czuję.
Dziękuję jednak wszystkim, którzy w taki czy inny sposób przyczynili się do bezprecedensowo szybkiego zakazu odstrzału! To między innymi dzięki Wam prawie 50 klemp dożyje najbliższej wiosny :)

Dla zainteresowanych link do jednego z artykułów:
http://wyborcza.pl/1,75968,8692741,Te_losie_zostawcie_w_spokoju.html

Oddech

2010-10-20T14:01:00.000-07:00

W niedzielę byłem z Zosią na porannych zdjęciach.
Na mokre od deszczu i szronu drzewa padały pierwsze promienie słońca.
Gdy czarna kora rozgrzała się dostatecznie, pnie zaczęły lekko parować.
Pokazuję to Zosi:
"Popatrz, jak pnie drzew parują!!!"
Na to ona bez cienia wątpliwości:
"Tatuś, ty głuptasie. Przecież muszą jakoś oddychać. Zobacz! Tobie też para
z ust leci" :))))

Po chwili okazało się, ze prawie wszystko dookoła "oddycha".

Ale szczytem było, jak stwierdziliśmy, że niektóre drzewa to palacze:

no cóż... człowiek uczy się cale życie :)))

Milczenie

2010-10-19T14:52:00.000-07:00

Niektórym zdjęciom nie potrzeba słów, by mówiły.
Czy są przez to lepsze?
Nie wiem.
Milczenie czasem jest złotem......

Dwa spojrzenia

2010-09-18T09:42:00.000-07:00

Pokazywałem Maciejowi zdjęcia ze złomowiska.
Stare, zniszczone, powypadkowe auta.
I chyba naturalna refleksja: ile żywotów w tych samochodach wygasło....
a Maciej miał swoją refleksję:
eche... a ciekawe ile się w nich poczęło?
:D

Dorastanie

2010-09-15T13:41:00.000-07:00

To zabawki Zosi. Pierwszy raz w życiu zdecydowała się rozstać z ich częścią.
Obawiam się, że to pierwszy symptom okresu, który jest nieodwracalny i zwie się: DORASTANIE.....

O fotografowaniu

2010-09-12T05:55:00.000-07:00

Staram się nie oceniać.
Patrzę i rejestruję.
Gdy coś czuję, chcę to pokazać poprzez pryzmat własnych przemyśleń i emocji. I nie ważne jest co fotografuję.
Istotne dla mnie jest, by robić to z pasją i szczerze.

Warsztat jest dla fotografa tym, czym dla malarza ręka i pędzel. Trzeba doskonalić go i ćwiczyć. Lecz nic nie zastąpi myśli i czucia, które w połączeniu z postrzeganiem są prawdziwymi autorami fotografii. Właśnie tym dla mnie jest świadome fotografowanie.
To używanie narzędzi w celu pokazania tego, co jest dla nas ważne, co nas otacza, tworzy i czym po trochu jesteśmy sami...

A wypowiedź?
Czasem wypowiedzą jest po prostu wybór tematu, czasem sposób w jaki do niego podchodzimy, a czasem środki, których używamy, by podkreślić to, co jest dla nas ważne.

2010-09-09T14:10:00.000-07:00

ostatnio było o granicach, dziś o rozpiętości :)
Przeglądałem swoje ostatnie zdjęcia i znalazłem takie dwa leżące obok siebie.....

Troszkę skrajne, ale jednak oba przyrodnicze :)

wiem, wiem......
nie raz osobiście widziałem grymas na twarzach po obejrzeniu takich zdjęć....
I zwykle pytanie. Dlaczego taki brzydki temat?
Odpowiedź: żeby nie ulegać wciąż złudzeniu, że wszystko jest takie piękne.....
I może też po to, by jednak docenić, że to co mamy, to dla innych może być bardzo wiele ;)

Granica kiczu

2010-09-04T09:38:00.000-07:00

Wciąż ocieramy się o różne granice. I wciąż podejmujemy decyzje, czy je przekraczać czy nie.
I to właśnie te decyzje powodują, że jesteśmy sobą.
Jest wiele granic, których się boimy, wiele takich, których przekroczenia żałujemy i wiele takich, które po przejściu znów stają przed nami po raz kolejny, tylko troszkę dalej :)

I zapewne jest też kilka, za którymi nie ma już nic....

Są też takie, które bardzo trudno jest znaleźć.
Dziś jedna z takich granic.
Granica kiczu :)

Ciekawe gdzie dla Was ta granica leży.....

Krowa

2010-09-02T06:49:00.000-07:00

Dziś krowa :)
Nie jestem pewien, czy to zdjęcie mi się podoba, ale kilka osób wyraziło się o krowie pozytywnie, a zdjęcia nie powinny leżeć w szufladzie. I pomyślałem, że to jedyne miejsce, gdzie krowa pasuje :)

To teraz już wiecie: mleko robi się w mleczarni, jajka w fabryce jajek, a krowy żyją w internecie :)))

Chciałem jednak zdementować pogłoski, że deszcz jest wytworem naszej wyobraźni.
Deszcz jest PRAWDZIWY! :)
wiem, bo właśnie zmokłem :)

Zwierzęta przy drodze

2010-08-31T13:17:00.000-07:00

Niedawno pokazywałem znalezionego borsuka przy drodze.
Dziś będzie SZOP :D
...gdzieś pod Kielcami :)

Grunwald

2010-08-02T23:17:00.000-07:00

Tego roku byłem na Grunwaldzie. Dziwne święto w rocznicę krwawej bitwy.
Z drugiej strony w tamtych czasach przynajmniej wiadomo było od czego się umiera, a swojemu przeciwnikowi można było spojrzeć w oczy.
Tak, tak. Miecze nie latają i nie są kierowane laserem.

I warto przez chwilę zastanowić się, dlaczego tak wielu tak chętnie ucieka od własnego świata.
Czy ten starszy jest lepszy? Czy wydaje się nam taki, bo trwa na tyle krótko, że możemy pozostawić swoje troski i przez kilka dni żyć tylko sobą i czuć tylko to, co chcemy czuć....

Tak czy inaczej, jeśli zaboli nas ząb, szybko wrócimy do 21 wieku...
.....któż wolałby zęby leczyć u kowala :/

auuuuuuuła......

zapraszam na kilka migawek z tego mniej militarnego Grunwaldu :)

Kęsiś

2010-07-06T14:43:00.000-07:00

Kiedyś przez rok zastanawialiśmy sie co to jest KĘSIŚ.
Mała Zosia wiele słów przekręcała.
Na przykład Kęsisia to była księżniczka.
A KĘSIŚ?????
w końcu pokazała palcem....... :)
i zagadka się rozwiązała

Arturze.....

2010-07-03T08:52:00.000-07:00

brakuje mi słów...............

Zapaliłem dziś trzy świeczki.
jedną dla Ciebie

jedną dla Twoich bliskich najbliższych,
których już nigdy nie przytulisz...

i jedną dla wszystkich pozostałych,
którzy Cię znali, w tym też dla dla siebie........

a dla tych, którzy nie mieli przyjemności Cię poznać,
zamieszczam link do Twojej Strony

Kawałki wokół nas

2010-06-29T01:35:00.000-07:00

Nie zawsze wszystko musi być śliczne....
Są rzeczy, o których staramy się nie myśleć i wolelibyśmy nie wiedzieć, żyć sobie po prostu i cieszyć się, że jest tak pięknie....

Dziś, dla zastanowienia, wrzucam jeden z takich trudniejszych kawałków.
Poznańskie schronisko, zaprasza.........
(polecam klikać w zdjęcia)

Kawa z uśmiechem

2010-06-27T08:05:00.000-07:00

Można by tysiąc stron napisać na temat smaku i zapachu kawy.
Jednak najsmaczniejsza jest ta zwyczajnie-domowa.
Której zapach rozchodzi się po izbie...
którą każdy robi tak jak lubi i w tym co lubi...
i jeszcze dwie rzeczy bardzo ważne są
to by ją pić wszystkimi zmysłami
i to, by ją pić z kimś............ :)
...lub z uśmiechem koniecznie :)))

zdjęcie dość już stare, a kawa w górach....
u Beatki i Jurka, domowo-izdebna
miło się wspomina, przeglądając archiwum :)

Borsuk

2010-06-23T14:00:00.000-07:00

Widzieliście kiedyś BORSUKA?

Ale nie w ZOO!
W naturze!!!
Założę się, że nie :)
Ponoć znów wracają do naszych lasów.
Czasem można je spotkać na wolności. Jak się wie gdzie szukać...
Ten był wyjątkowo wolny..................
:(

Kamlociarstwo

2010-06-22T08:57:00.000-07:00

nie wszystko wymaga słów.
ale mi jakoś trudno sobie odmówić....
wrzucam więc coś dla tych, co wolą pismo obrazkowe :)

Gdy Bóg malował bruk :)

2010-06-21T13:50:00.000-07:00

W dniu, w którym malował bruk, zabrakło mu światła by pomalować wszystkie kostki.
Pomyślał wtedy, że pomaluje tylko niektóre, tak jak tylko niektóre dni są słoneczne i radosne.
Gdy skończył pomyślał, że niepomalowane kostki będą czuły się gorsze.
Nadał im wtedy matowości, by ci, co po nich chodzą, nie ślizgali się i czuli się bezpiecznie.

Potem, już zupełną resztką światła pomalował jeszcze kilka.
Powiedział: Niech świecą! :)

O niczym...

2010-06-14T09:35:00.000-07:00

intensywny dzień w pracy....
wyprało mi dziś mózg :/

teraz siedzę i czekam, aż mi ostygnie.
stan bardzo niemiły, acz nie wstrętny.
Lokomotywa się zatrzymała i para z kotła bucha........
obrazy pędzącego dnia jeszcze przemykają przed oczami na tyle często, że nie widzę dokładnie tego, przed czym stoję...

myśli zlepione z tysiąca pracowych spraw, z wolna opuszczają plac boju, pozostawiając w głowie po sobie PUSTKĘ...

może znajdę jakieś odpowiednie zdjęcie....

O wartości fotografii

2010-06-06T07:21:00.000-07:00

O wartości zdjęć stanowi ich publiczność.
To ile osób je zobaczy i jakie wrażenie na widzach zrobią.
Czy oglądający zatrzyma się na chwilę, by zaczerpnąć oddech, by się zachwycić lub przeciwnie....
by się zadumać, otrząsnąć....
Nawet najlepsze, genialne prace schowane do szuflady, są tyle warte ile robaki, które znajdą w nich pożywienie...

Dlatego postanowiłem dzielić się częściej tym co zrobię.
Może z czasem okaże się, że moje zdjęcia są coś warte....

Oczywiście bywają zdjęcia, mające wartość sentymentalną, zrozumiałą dla niewielu.
Nie możemy więc pakować wszystkiego do jednego worka.

Na początek coś potwornego i prostego......

Rok później

2010-03-20T14:33:00.000-07:00

Minął rok.......
Cóż.

Nad Biebrzą zapewne niewiele się zmieniło :)
Łosie nadal przechadzają się po Carskiej Drodze, słońce topi lody, tylko trzej panowie drapią się po głowie, próbując stwierdzić, czy nadal mają jeszcze tam włosy :) - ponoć zwracanie na to uwagi dowodzi, że osiąga się wiek średni..... :)

Chcieliśmy w tym roku powtórzyć naszą wyprawę.
Ale niestety nie uda się to :(
Może jesienią..............
ale Ciiiiiii... to na razie tajemnica :D

Biebrza Trophy - dzień 8 (w domu)

2009-04-07T15:31:00.000-07:00

I Biebrza nam pokazała...

I dała nam przepiękny ostatni wschód :)
Z mgłami, złotem i szronem.
Lecz jak czasem bywa, nie zawsze potrafimy wykorzystać to, co nam się przydarza.
Jeździliśmy w poszukiwaniu łosi…
a te znów się umówiły i pozostały w ukryciu.
Nasłuchiwały tylko cicho, czy się nie zbliżamy…
Pokazały się tylko na krótko. A potem zniknęły na długo… na bardzooo długo.
ich kroki ucichły, nasze marzenia umarły.
A właściwie, to dopiero stały się marzeniami. Okazuje się, że to, co może być osiągalne, zazwyczaj uwzględniamy w planach, a to co nieosiągalne staje się marzeniem.
Zyskaliśmy więc nowe marzenie.
Marzenie o łosiu idealnym :)

_______________________

Jednak nawet w ostatni dzień, Biebrza postanowiła z nami zatańczyć.
Nieśmiało, z dystansem, lecz czule.
Postanowiła nas po raz ostatni zadowolić ;)
Każdego inaczej. Wszystkim dala tą samą scenerię, ale każdemu inną pozycję.

Bronek uparcie parł do łosia.
I dostał. Uszy łosia :)))

Seba dostał coś wyjątkowego.
Nie spodziewał się nawet.
Dostał spektakl. Zaloty rycyka. Całe…
Od puszenia się i trzepotania skrzydłami, aż po sam koniec…

Obserwował i fotografował.

Ja dostałem badyle.
I postanowiłem je pokazać…

wiedziałem od początku, że to będzie ostatnie zdjęcie tej relacji.
Pięknie ono łączy koniec naszej przygody i pozwala zwrócić się delikatnie, ku zbliżającym się Świętom, życząc Wam wszystkim odnalezienia w sobie spokoju i radości nie tylko w Wielkanoc.

A Tobie, Złota moja Biebrzo, życzę Ci, co najmniej tyle szczęścia, ile nam dałaś.
I może jeszcze…
…lepszych od nas fotografów.

7 kwietnia 2009

Biebrza Trophy - dzień 7

2009-04-04T00:36:00.000-07:00

Wyprawa na ŁOSIE

Biebrza to ptaki, bobry i łosie.
W ostatni cały dzień, musimy jeszcze raz spróbować. Nasza wędrówka wzdłuż Biebrzy rozpoczęła się od spotkania z łosiami chcemy, by się tak zakończyła.
Pamiętamy dobrze, co nam Biebrza dała na początku. Wspaniałe emocje, niewyobrażalną bliskość i oddech natury. Wtedy się tego nie spodziewaliśmy. Niespodziewane spotkanie z pierwszego dnia zaostrzyło nasz apetyt na więcej…

Dziś natura była nieśmiała.
Nie wiedziała czego chce.
Łosie pokazywały się z dala. Musieliśmy ich szukać, lecz cały czas, wydawało nam się, że słyszymy ich kroki wokół nas… A może to była tylko nasza wyobraźnia?

Biebrza to też trawy.
Sitowie.
Mróz.
Szadź.
Słońce.
To miejsce, gdzie przez chwilę wszystko to, może razem zaistnieć.
Być tu w tej chwili, gdy Słońce przegania mróz, a szadź zamienia się znów w rosę…
Gdzie słońce wyraża się co dzień na nowo.

Zachwyt nasz jest oczywisty.
Robimy sobie nawzajem zdjęcia, by uwierzyć, że byliśmy tu naprawdę :-)

Po południu znów wybraliśmy się na łosie.
Ale z nas łosie!
Trzy godziny bezskutecznych poszukiwań. Na oczy już nie widzimy. Drzewa plączą się ze sobą, wzrok szwankuje, wyobraźnia płata figle.
Natura znów uczy nas pokory ;)
Okazuje się, że na początku wyprawy mieliśmy dużo szczęścia. Nie wszyscy tyle mają. Niektórzy czekają i nie doczekują się tego, co nam przydarzyło się już na samym początku.
Nie zobaczyliśmy żadnego łosia (poza tymi, odbitymi w lusterkach samochodu).

Musimy zadowolić się tematami zastępczymi.
Pospolity bocian.

Biebrza jednak okazuje się łaskawa.
Daje nam ostatni zachód. Zachód niczym ognista rumba. Tańczy z nami. Świat zmienia barwy. Wszystko staje się jakieś lepsze, inne, ciekawsze…

Wieczór nadszedł.
Potem nadchodzi ciemność…

Wracamy…
Tym razem nie rozglądając się na boki.

Siedzimy. Wybieramy zdjęcia do relacji. przyszła nasza gospodyni z własnymi wypiekami…
Mniam…

Rozmowa z naszą gospodynią o Królu Biebrzy nasunęła nam kolejną złotą myśl. Zwerbalizował ją Seba:
„Jak masz miękkie serce, to musisz mieć twardą d…ę.”

Chyba nie tylko Króla ta myśl dotyczy…

_______________________

(EPILOG)

Złoto moje,

dziś ostatni dzień naszego romansu :(
Było nam z Tobą tak dobrze… jednak tak bywa, że czasami trzeba się rozstać.

Smutek, który czujemy w sercach jest szczery. Jednak uśmiechy, które widzisz na naszych twarzach, nie są tylko zasłoną.

Cieszymy się z wszystkiego, co udało nam się przeżyć. Cieszymy się także z bliskich powrotów do domów.

Nauczyłaś nas czuć samych siebie. Nauczyłaś jak przeżywać emocje. Jak traktować pragnienia i plany. Dzięki Tobie jesteśmy bogatsi. :)
Pokażemy Cię swoim rodzinom i pokażemy Twoje zdjęcia innym. Nie są tak dobre, jak na to zasługujesz, lecz zawierają część tego, co tak bardzo nas w Tobie pociąga. Może udzieli się to innym.

A co Ty masz z naszego romansu?
Kilka marnych zdjęć?... Kilka puszek posprzątanych z brzegów?
Gościłaś nas czule, pieściłaś mrozem, wiatrem i słońcem. Będziemy długo pamiętali nasze spotkanie. Będziemy tęsknić. Pragnąć powrotu.

Odjedziemy rano. Przeżyjemy razem jeszcze jedną noc, poranek…
Chcielibyśmy byś pokazała nam jeszcze ostatni raz, jak pięknie może być.
Znów obudzimy się o brzasku i znów stoczymy walkę z sobą o wstanie.
Pokaż, nam swoje piękno!
Pokaż czego mamy pragnąć i do czego dążyć…

Jutro będziemy już w domach.
Czy będziemy dzięki Tobie lepsi?
Postaramy się!!!
;)

Bronek, Seba i Jerzy

PS. Dziękujemy wszystkim naszym czytelnikom.
Wasza uwaga, sms-y i ciepłe słowa mobilizowały nas do pisania co noc tej relacji.
Dziękujemy!!!

Mamy nadzieję, że czas z nami spędzony, nie był dla Was czasem straconym, i że poczuliście również emocje, które przeżywaliśmy każdego dnia.

Biebrza Trophy - dzień 6

2009-04-02T14:03:00.000-07:00

Czwartek

Cholernie zimna noc.
Mróz.
Nic nie dały podwójne skarpetki, docieplane śpiwory, trening osobowości. Zimno jest czasem bardziej przejmujące od pustego żołądka i pustej głowy…
Ja osobiście z ulgą przyjąłem brzask. I tak nie dało się spać. Na reszcie można wyjść z szafy. Poruszać się. Może w ten sposób rozgrzać.
Nigdy nie sądziłem, że tak trudno jest ubrać zamarznięte na kość kalosze.
Po kilku minutach walki udało się wcisnąć stopy do samego końca :)
Jest i plus. Nagle, z wysiłku zrobiło mi się zupełnie ciepło.
Miejsce na nocleg wybieraliśmy długo. Chodziło o ty, by każdy z nas był zadowolony.
Seba miał nadzieję na stadko saren pasących się wieczorem nieopodal. Zadowoliłby się również napotkanym dzikiem. Ja z Bronkiem wymarzyliśmy sobie lekką mgiełkę, wstającą nad polami. Rzadko rosnące w sitowiu drzewka. Po prostu miejsce – bajka.
Tylko, że rano zwierzęta zmarzły i nie wyszły, a mgłę przewiało…
Rozbudziliśmy nasze nadzieje i znów nic z tego nie wyszło.
Nie! Dlaczego? Po prostu nauczyliśmy się już, że nie zawsze jest tak jak chcemy.
Ciesz się tym, co masz!
Pozostał nam jedyny – rezerwowy temat: kałuże pokryte lodem…

Padłem więc na kolana, w błoto i lód.
Coś tam zrobiłem…

Bronek też zrobił…

No i Seba też :)

Na koniec wsiadłem w łódkę i zawróciłem sprawdzić, czy krajobraz, który pozostawiliśmy za sobą poprzedniego dnia, nie ma dziś dla mnie jakiejś niespodzianki. Turzycowe pola. Zamarznięte i oszronione. Setki kępek turzyc. Każda z nich oblana wodą. Każda z nich samotna. Razem robią wrażenie. Lecz zdjęcia tego nie oddają.

Po zdjęciach nadszedł czas pożegnać się z naszą szafą. Na drodze stanął nam most, pod którym nie dało się przepłynąć. Można by próbować szafę przenieść na drugą stronę, lecz tam kolejne miejsce, w którym moglibyśmy zakończyć żeglugę byłoby zbyt daleko.
Przenieśliśmy się do naszych czterech kółek.
Nawet ośmiu.
Zapewniliśmy dach nad głową.
Pojechaliśmy.
Stwierdziliśmy, że południe, to doskonała pora na śniadanie. Mieliśmy przed sobą perspektywę spania w łóżku i rychłego wykąpania się! Cóż za odmiana. Do zjedzenia śniadania posłużyliśmy się… obrusem.

Zdjęcie specjalnie dla naszych kobiet, by nie martwiły się za bardzo. My sobie radę damy! I nie do końca zdziczeliśmy jednak :-)
W tym miejscu chcielibyśmy im podziękować, że obdarzyły nas zaufaniem i pozwoliły nam na tę troszkę szaloną wyprawę :-)

Co czuje człowiek, który po kilku dniach niemycia się, właśnie się wykąpał?
Radość i ulgę. Używanie mydła, ciepłej wody, sedesu i umywalki – takie zwykłe rzeczy, a tyle radości… Sebastian na widok lustra, aż podskoczył z zachwytu… pewnie będzie się golił! :)

I znów na zdjęcia.

Tym razem szukamy łosia. Cały wieczór jeździmy. Widzimy kilka sztuk, ale tym razem gady nie chcą z nami współpracować.

Są nieufne, uciekają… może nie podoba im się zapach mydła?
Wracamy bez zdjęć… Tylko Bronkowi udało się z bliska zrobić łosia. W dodatku w czapce…

Jedziemy na Długą Lukę. Tam robimy ostatnie dziś zdjęcie.

Obiecałem wyjaśnić o co chodziło z tym powiedzeniem: nie ma w życiu nic za darmo.
Padło w czasie, kiedy próbowaliśmy wynegocjować tańszy nocleg u naszego poprzedniego gospodarza. Konkretny człowiek o wyglądzie Rumcajsa. Kto by się spodziewał, że będzie miał rację. Rozliczył nas uczciwie, ściśle według umowy. Nie dostaliśmy nic za darmo. On od nas też nie… Takie jest życie ;)
Generalnie wystawiamy mu ocenę pozytywną. Same konkrety, uczciwość, jasne warunki znane z góry, rozliczenia precyzyjne.

Nasz nowy gospodarz.
Inny troszkę świat.
Pani częstuje nas ciastkami i własnych chlebem. W sumie nie wiemy nawet ile zapłacimy za nocleg. Dostajemy własny pokój. Z pięknym gankiem zupełnie gratis. Niestety nie ma pająków. Na szczęście kilka mamy jeszcze w plecakach pomiędzy ubraniami :)

Prawdę mówiąc jesteśmy dziś wykończeni...
Idzemy szybciej spać... by znów przywitać następny dzień o wschodzie Słońca.

Dobranoc Kochani.

Biebrza Trophy - dzień 5

2009-04-01T14:17:00.001-07:00

Środa

Dzień rozpoczął się tradycyjną walką z sobą.
Każdy próbował znaleźć pretekst, by nie musieć wynurzać się na mróz, z ciepłego śpiwora.
Walkę wygraliśmy (czyżby?)
Wstaliśmy
Wszyscy – a nie wszyscy chcieli.
Bronek zadawał wiele pytań, na temat jakości jutrzenki i kolorów.

czyżby przeczuwał, że wschód okaże się raczej niewypałem?
Albo niewypasem?

Ruszyliśmy na zdjęcia.
I prawie nic nie zrobiliśmy. Piękny, niezdjęciowy poranek.

Staraliśmy się jak można. Stawaliśmy na głowie, nawet na szafie.

Nic to nie dało. Prawie całość dzisiejszej porannej pracy – do kosza :(

________________

Powojna Góra okazała się dla nas fajną przygodą, ale bardzo trudną do pożegnania.

Zanim jednak ją opuściliśmy, wydarzyło się coś niesamowitego!!!
Niespodziewane spotkanie.
Powojna Góra w czasie dwóch nocy i dni dostarczyła nam wiele wrażeń. W tym czasie mogliśmy przeżyć i zobaczyć całkiem spory kawałek nie tylko ptasiego raju.

Jednak jedną z najbardziej szokujących dla nas rzeczy, było spotkanie z przedstawicielem homo sapiens rodzaju wędkatus. To był nasz pierwszy, od kilku dni, kontakt z tym gatunkiem, na innym poziomie niż komórkowy :)

Nadszedł czas na pożegnanie z Powojną Górą.
Okazało się to jednak nie takie proste. Nie wiemy, czy zadziałały czary rzucone tu setki lat temu, czy co… … …

Oddalaliśmy się powoli.
Sprzeciwiał się temu wiatr, pomagał prąd… czary działały…
Przebywaliśmy kolejne kilometry rzeką. Od góry raz się oddalaliśmy, raz zbliżaliśmy. Gdy wydawało się, że rzeka nieodwracalnie nas od siebie oddali, ona zawracała. Po chwili byliśmy znów bardzo blisko. Wiele, wiele zakrętów dziś pokonaliśmy. Pogubiliśmy się w tej wędrówce, a kierunki się całkiem pomieszały.

Nie powiedzieliśmy, że po śniadaniu pogoda nam się zupełnie zepsuła. Brak światła. Brak ciepła. Brak nastroju.
Nie brak przeciwnego wiatru.

A! W tym miejscu pojawia się kolejna mądrość życiowa:

„Nic nie ma w życiu za darmo”

Pewnie nadejdzie czas, kiedy będziemy mogli to wyjaśnić. Poczekajcie do jutra. Niech pozostanie to na razie tajemnicą.

Jednak nie wszystkie mądrości mają zastosowanie w szafie.
Okazało się, że nasza szafa zawiera lokatorów.
Zupełnie gratis. Setki pająków!
Na przykład takich:

Oprócz pająków zainaugurowaliśmy sezon kleszczowy. Na razie kleszcza znaleźliśmy na laptoku, ale jutro musimy się dokładnie…

Powojna Góra dała nam jeszcze raz znać o sobie. Zgubiliśmy podczas spływu kajak… Nie muszę chyba tłumaczyć, że szafa nie popłynie wbrew rzece.
Ktoś musiał się cofnąć.
Kto?
Kapitan.
Dlaczego on?
Bo miał właściwe buty.
Brzeg był łaskawy, a kajak był po właściwej stronie rzeki.
Bronek dzielnie wypatrywał powrotu ekspedycji ratunkowej.

Spójrzcie, jakie piękne światło ;)
Takie było przez prawie cały dzień.

Jeszcze kilka zakrętów i dobijamy do miejsca noclegu.

Zdjęcie zrobione tarasu widokowego naszej dwudrzwiowej szafy.

Chwilę przed zachodem nadzieja wstąpiła w nasze serca.
Pojawiło się ŚWIATŁO!!!
To był moment.

Do zobaczenia jutro, bo gwiazdy pięknie świecą i trzeba będzie niedługo, niestety, wcześnie, cholernie wcześnie, po prostu wstać…

Biebrza Trophy - dzień 4

2009-03-31T14:08:00.001-07:00

Mamy postój.
Wczoraj zatrzymaliśmy się przy sławnej Powojnej Górze.
Według legendy była tu kiedyś osada amazonek.
Zostały za niewierność okaleczone i wygnane przez wodza jednego z tubylczych plemion.
Osiedliły się właśnie tu i nękały mężczyzn czarami i urokami…
Ponoć niebezpiecznie jest tu spać na ich grobach… śpimy więc na wodzie w szafie ;)

I nic nam się nie śniło. Żadnych koszmarów ani horrorów. Spaliśmy krótko, więc szybko. Budzik chwilę po piątej.

Za to poranek przywitał nas siarczystym mrozem, zamarzniętą rosą, mgłą i obietnicą wschodu Słońca :)
I dotrzymał obietnicy!
Pierwszy nasz zdjęciowy poranek! Wypasiony i kolorowy.
Na reszcie nie będziemy musieli machać latarkami, by mieć zdjęcia do wstawienia do relacji :-)))

Porobiliśmy zdjęcia. Może nie są takie, jak byśmy chcieli. Ale czy w życiu cokolwiek jest takie, jakie chcemy? Czy nie należy się cieszyć tym, co dostaliśmy? Co umiemy.

Wykorzystujemy więc Poranek, każdy jak umie. Ile chce. I każdy, jak sam uważa.

Poranek jest szczodry. Czy umiemy to docenić? Niezależnie jakie zdjęcia zrobimy, liczy się to, co przeżyliśmy sami. Zdjęcia pozostaną lub trafią do kosza.
Nasze wrażenia staną się częścią nas.
Zawsze tak jest.

Poranek odszedł.
Zawsze tak jest.

Po zdjęciach niektórzy wrócili do szafy.
Czasem tak bywa…

Postanowiłem zapisywać niektóre powiedzenia, które się nam czasami przydarzają.
Może powstanie kiedyż z tego poradnik?
Z mądrości życiowych:
„Co nie pływa – tonie”
Dotyczy to zwłaszcza sztućców i grila… ale innych rzeczy również.
Aha.
Obiecałem wczoraj wytłumaczyć się, dlaczego nasza zmywarka jest marki Sony.
Poniżej odpowiedź.
W dodatku seria alfa :-)

Higiena na tratwie ważną rzeczą jest.
Seba postanowił ogolić się. Twierdzi, że nie chce sobie porysować aparatu.
Czy mówi prawdę? Może po prostu chce dobrze na zdjęciach wyglądać?

Małe trudności techniczne wynikające z braku lusterka zmuszają go do kreatywnego myślenia. To dobrze, bo przecież nie będziemy się nawzajem golić…

Potem okazało się, że Seba ma inny plan. Chce się podobać kaczkom ;-)))
I efekt był od razu.

Kaczki przyleciały.
Teraz Bronek i Jerzy zastanawiają się, czy samemu się też nie ogolić.

________________

Zachód

Po majonezowym poranku nastał długi dzień, a po nim szaleńczy zachód.

Dziś odebrałem kilka telefonów. Wszyscy gratulują wyprawy i przygody. Dziękujemy.
Zachęceni Waszą reakcją postaramy się codziennie coś nowego napisać i pokazać.

Biebrza Trophy - dzień 3

2009-03-30T23:43:00.000-07:00

Trzeciego dnia…

…jesteśmy coraz lepszymi flisakami. Bez dwóch zdań.Nasza Szafa
W naszej Szafie wszystko gra. Nasza Szafa trzyma się dzielnie. Nie tonie i nie marudzi. Łatwo daje się posprzątać.
I trwa przy nas…
a my przy niej…
nie myślimy jej opuścić…

W szafie, jak wszyscy wiedzą, jest ciasno…
O czym to Bronek myśli? Kto to wie…

A kapitan rejsu:
Co mi te majtki dali znów do zjedzenia?!!!

Na szczęście już po jedzeniu.
Wyraźnie brakuje nam KOBITY!!!
Ale mamy za to nową zmywarkę marki Sony.
Jutro zobaczycie dlaczego właśnie Sony…:)))

Szał Barw
tego jeszcze nie pisaliśmy. Przez cały dzień zupełny brak światła. Nawet nie wyciągnęliśmy aparatów. Płynęliśmy przez wiele godzin, w nadziei, że odnajdziemy nasz ląd. I nie wiemy czy się to udało. Przycumowaliśmy do jedynego miejsca, które się do tego celu nadało.
Czy jest ono dla nas szczęśliwe?
Wyszło słońce.
Pierwsze zdjęcia.
Godzinę przed zachodem…
Czy to światło, to zwiastun, czy pożegnanie…

Po zachodzie…
Seba dedykuje to zdjęcie Iwcii…

Symetria
Porządek
Równowaga

To, za czym wszyscy tęsknimy?

Czy to, co uznajemy za naganne. Porządek jest domeną prawników i księgowych…
___________________________

Teraz kilka zdjęć. Należą się słowa wyjaśnienia.
Każdy z nas coś napisał.
To, co akurat przyszło do głowy.

To zdjęcie zrobił SEBA
Przyłożył się solidnie.
Wyszło równo i porządnie.
Nikt tak nie umie…

Bronek
Napisał: Bronas
Odwrócił tylko jedną literkę :)
Osobiście nie wierzę, że w głowie miał tylko tyle…

To już ostatnie zdjęcie dziś.
Od kapitana
Dla wszystkich!!!

I od każdego.
Może się doczytacie.
Trudno się pisze w ciemności… ;) Jeszcze trudniej kadruje. Zwłaszcza, że najpierw trzeba skadrować, a potem zrobić zdjęcie :)

Biebrza Trophy - dzień 2

2009-03-29T15:02:00.000-07:00

Ze względu na braki zasilania na rzece, wrzucamy same zdjęcia.
Relacja może jutro, jak dopłyniemy do elektrowni :)

Rano śniadanko.
Ostatnie cywilizowane.
Reszta to wielka niewiadoma...

Tu już nasz ekwipunek. Mamy tego tylko troszkę. Parę drobiazgów. nic niezbędnego :)))

Tu już pierwsze chwile na rzece. Przygoda. Może i tak. Ale nie życzymy nikomu spławiać się pod wiatr. Przed godzinę przepłynęliśmy 150mertów. Padliśmy ze zmęczenia. Nikt z nas nie sądził, że to taka ciężka praca. Tratwa nie pchana przez nas płynęła pod prąd!!! Sama. Perpetum mobile!!!

Po kilku godzinach wiatr się uspokoił. Okazało się, że żegluga bez wiatru jest całkiem łatwa i przyjemna.

Ptaki.
Mało powiedziane
PTAKI!!!
To zdjęcie zrobił Seba. Dzielnie siedział na dachu. Dzielnie pstrykał.
Dzielnie i niedzielnie, bo dziś była niedziela :)

Ktoś musi być kapitanem. Ponoć mówi się, że jest pierwszy po Bogu.
Jakoś dziś tego nie odczułem...

Pierwszy nocleg na rzece.
Po kilku próbach zrobienia ciekawego zdjęcia zaczęło nam odwalać....

Potem odwaliło nam do końca :)
Widzicie napis?
Wbrew pozorom, to ciężka praca. Ja po zrobieniu tego zdjęcia byłem zupełnie spocony.

Biebrza Trophy - dzień 1

2009-03-29T14:44:00.000-07:00

Niestety nie mamy zdjęć ze śniadania. A byłoby co fotografować.
Może nawet lepiej. Ostatnie cywilizowane śniadanie. Nawet zbyt cywilizowane. Pokusa wielka. Smaczności i kalorie :)

Plan na później: dojechać jak najszybciej nad Biebrzę, zwodować kawałek swojej podłogi i płynąć. Po drodze zaliczyć jeszcze sklep z odzieżą i jedzeniem. Coś przecież trzeba jeść…

Biebrza po raz pierwszy
Kilka godzin jazdy i jesteśmy!
Huraaaaa !

Bronek cieszy się, widzi ptaszki! Tysiąc ptaszków...
latające worki roztoczy... i pierze...

Biebrza pięknie wylała tego roku. Tak właśnie będziemy płynąć.
Radość i obawa.
Co nas czeka dalej… ?
Robi się zimo.
Marzec.
Bardziej obawa.
Wiatr.

Chaszcze, gałęzie, emocje.
Zdjęcia. Chyba dwie godziny.
Jesteśmy coraz bliżej.

Co tu pisać. Biebrza wie, jak spełniać marzenia…
Ale czy my wiemy jak marzyć?

Długo zastanawialiśmy się, czy pokazać te zdjęcia.
Kto nam uwierzy, że to nie reklama photoshopa...

Nie. Photoshop się chowa.

Kto wie, jakie emocje były w nas tego dnia... i czy spełnianie marzeń jest dobrym pomysłem. Bo o czym teraz będziemy marzyć? Może lepiej było pozostać nieświadomym, na łatwej asfaltowej drodze? Co z tego, że dziurawej!
Wielu tak robi.
Nie wiedzą co tracą.
Nie pragną więcej, niż mogą mieć.
Nie mogą mieć więcej, niż widzą z autostrady.
Tyle chcą, ile już mają.
I też są szczęśliwi.

Jutro niedziela - wodujemy nasza tratwę.
Co nam jutro da?

Seba boi się zadzwonić do żony… mówi:
Jak jej powiem, że zrobiłem łosia, każe mi wracać… ;)))

Jak się to wszystko zaczęło?

2009-03-29T14:34:00.001-07:00

Pomysł

Raz kiedyś, podczas wschodu słońca, który nie wystąpił, urodził się pomysł, by zrobić TO.
Co?
No właśnie… pojechać gdzieś, gdzie ma ludzi, w zasadzie, gdzie nie ma NIC.
Jest woda, niebo, ptaki i NIC. Aha. Jest kawałek podłogi zwany tratwą. I trzech facetów na tym kawałku podłogi. Próbują swoich flisackich zdolności, próbując spławić się najdzikszą rzeką Polski.

Pomysł od początku nie spodobał się kobietom facetów. Wszystkie pobłażliwie stukały się palcem w czoło, uważając, że tak absurdalny pomysł, nie może być pozytywnie zrealizowany.
O niewiasty!!!
W jakimż byłyście błędzie!

Takie właśnie myślenie, najlepiej motywuje płeć do Waszej przeciwną. Jeśli nie można zrobić czegoś, co jest pozbawione sensu, to właśnie należy to zrobić. Pewnie właśnie dlatego, że jest to pozbawione sensu, a zatem jest sprzeczne z zasadami zdrowego rozsądku. Jakiż jest bowiem lepszy sposób na podbudowanie swojego ego, jak nie robienie czegoś, co z założenia nie ma sensu, by jednak udowodnić, że nie ma znaczenia odnalezienie tego sensu, lecz droga, którą musimy przejść, by do tego dojść.

Więc niewiasty pozostały z palcami przy czołach, a ich faceci spakowani pojechali w siną dal…

Przygotowania

Tą część opuścimy. Trwały trzy miesiące i polegały głównie na odliczaniu czasu.
Owszem. Było kilka telefonów, kilka rozmów, kilka planów robienia planu. Ten plan prawie powstał, ale okazało się, że jak plany zrobienia planu były już prawie gotowe, trzeba zakończyć jego realizację… zabrakło czasu.
To właśnie chyba było zasadniczą częścią tego planu.
Resztę, czyli prawie wszystko nazwijmy improwizacją.

Wyjazd

W sumie też należało by pominąć. Po pierwsze opóźniony. Po drugie pracowity. Jak to zwykle bywa z improwizacjami. Są urocze i tylko na tym polega ich urok. Kończą się w chwili, kiedy trzeba je rozwinąć o planowanie. Wtedy zaczynają być improwizacją planowaną, która różni się od improwizacji nieplanowanej tym, że nieplanowanie zaczyna być zaplanowane, a zaplanowanie jest wciąż niezaplanowane :)

Uczestnicy

To miejsce, w którym należy przedstawić uczestników.
Oto Bronek. To jest gość! Jak widać.

Zdjęcie zrobiliśmy zerowego dnia z hotelu. Właściwie to zerowej nocy.

A to jest Seba. Seba Toraseba.
Nic dodać nic ująć.

Jestem jeszcze ja. Na razie bez zdjęcia.

Może warto teraz napisać, że relacja, powstaje na żywo. Pod wpływem emocji, wieczorów po dniach pełnych przeżyć… Nie będziemy raz napisanych słów zmieniać, nie będziemy nic udawać.