Kawa z uśmiechem

Można by tysiąc stron napisać na temat smaku i zapachu kawy.
Jednak najsmaczniejsza jest ta zwyczajnie-domowa.
Której zapach rozchodzi się po izbie...
którą każdy robi tak jak lubi i w tym co lubi...
i jeszcze dwie rzeczy bardzo ważne są
to by ją pić wszystkimi zmysłami
i to, by ją pić z kimś............ :)
...lub z uśmiechem koniecznie :)))

zdjęcie dość już stare, a kawa w górach....
u Beatki i Jurka, domowo-izdebna
miło się wspomina, przeglądając archiwum :)

Borsuk

Widzieliście kiedyś BORSUKA?

Ale nie w ZOO!
W naturze!!!
Założę się, że nie :)
Ponoć znów wracają do naszych lasów.
Czasem można je spotkać na wolności. Jak się wie gdzie szukać...
Ten był wyjątkowo wolny..................
:(

Kamlociarstwo

nie wszystko wymaga słów.
ale mi jakoś trudno sobie odmówić....
wrzucam więc coś dla tych, co wolą pismo obrazkowe :)

Gdy Bóg malował bruk :)

W dniu, w którym malował bruk, zabrakło mu światła by pomalować wszystkie kostki.
Pomyślał wtedy, że pomaluje tylko niektóre, tak jak tylko niektóre dni są słoneczne i radosne.
Gdy skończył pomyślał, że niepomalowane kostki będą czuły się gorsze.
Nadał im wtedy matowości, by ci, co po nich chodzą, nie ślizgali się i czuli się bezpiecznie.

Potem, już zupełną resztką światła pomalował jeszcze kilka.
Powiedział: Niech świecą! :)

O niczym...

intensywny dzień w pracy....
wyprało mi dziś mózg :/

teraz siedzę i czekam, aż mi ostygnie.
stan bardzo niemiły, acz nie wstrętny.
Lokomotywa się zatrzymała i para z kotła bucha........
obrazy pędzącego dnia jeszcze przemykają przed oczami na tyle często, że nie widzę dokładnie tego, przed czym stoję...

myśli zlepione z tysiąca pracowych spraw, z wolna opuszczają plac boju, pozostawiając w głowie po sobie PUSTKĘ...

może znajdę jakieś odpowiednie zdjęcie....

O wartości fotografii

O wartości zdjęć stanowi ich publiczność.
To ile osób je zobaczy i jakie wrażenie na widzach zrobią.
Czy oglądający zatrzyma się na chwilę, by zaczerpnąć oddech, by się zachwycić lub przeciwnie....
by się zadumać, otrząsnąć....
Nawet najlepsze, genialne prace schowane do szuflady, są tyle warte ile robaki, które znajdą w nich pożywienie...

Dlatego postanowiłem dzielić się częściej tym co zrobię.
Może z czasem okaże się, że moje zdjęcia są coś warte....

Oczywiście bywają zdjęcia, mające wartość sentymentalną, zrozumiałą dla niewielu.
Nie możemy więc pakować wszystkiego do jednego worka. 

Na początek coś potwornego i prostego......

Rok później

Minął rok.......
Cóż.

Nad Biebrzą zapewne niewiele się zmieniło :)
Łosie nadal przechadzają się po Carskiej Drodze, słońce topi lody, tylko trzej panowie drapią się po głowie, próbując stwierdzić, czy nadal mają jeszcze tam włosy :) - ponoć zwracanie na to uwagi dowodzi, że osiąga się wiek średni..... :)

Chcieliśmy w tym roku powtórzyć naszą wyprawę.
Ale niestety nie uda się to :(
Może jesienią..............
ale Ciiiiiii... to na razie tajemnica :D

Biebrza Trophy - dzień 8 (w domu)

I Biebrza nam pokazała...


I dała nam przepiękny ostatni wschód :)
Z mgłami, złotem i szronem.
Lecz jak czasem bywa, nie zawsze potrafimy wykorzystać to, co nam się przydarza.
Jeździliśmy w poszukiwaniu łosi…
a te znów się umówiły i pozostały w ukryciu.
Nasłuchiwały tylko cicho, czy się nie zbliżamy…
Pokazały się tylko na krótko. A potem zniknęły na długo… na bardzooo długo.
ich kroki ucichły, nasze marzenia umarły.
A właściwie, to dopiero stały się marzeniami. Okazuje się, że to, co może być osiągalne, zazwyczaj uwzględniamy w planach, a to co nieosiągalne staje się marzeniem.
Zyskaliśmy więc nowe marzenie.
Marzenie o łosiu idealnym :)

_______________________

Jednak nawet w ostatni dzień, Biebrza postanowiła z nami zatańczyć.
Nieśmiało, z dystansem, lecz czule.
Postanowiła nas po raz ostatni zadowolić ;)
Każdego inaczej. Wszystkim dala tą samą scenerię, ale każdemu inną pozycję.

Bronek uparcie parł do łosia.
I dostał. Uszy łosia :)))


Seba dostał coś wyjątkowego.
Nie spodziewał się nawet.
Dostał spektakl. Zaloty rycyka. Całe…
Od puszenia się i trzepotania skrzydłami, aż po sam koniec…


Obserwował i fotografował.

Ja dostałem badyle.
I postanowiłem je pokazać…


wiedziałem od początku, że to będzie ostatnie zdjęcie tej relacji.
Pięknie ono łączy koniec naszej przygody i pozwala zwrócić się delikatnie, ku zbliżającym się Świętom, życząc Wam wszystkim odnalezienia w sobie spokoju i radości nie tylko w Wielkanoc.

A Tobie, Złota moja Biebrzo, życzę Ci, co najmniej tyle szczęścia, ile nam dałaś.
I może jeszcze…
…lepszych od nas fotografów.

7 kwietnia 2009