Ostatnie dwa

Ostatnie dwa zdjęcia zrobione w te wakacje...

Ostatnie tchnienie zimy

Szarość...
szarość bywa szara, ale, jeśli ma się troszkę cierpliwości, potrafi pokazać się nam w innym świetle. Czasem trzeba się troszkę postarać, poczekać, wspiąć wyżej niż inni... ale uwierzcie mi, że warto :)

Może się bowiem okazać, że to, co na pierwszy rzut oka zwykłe jak ten las szary, potrafi nas zadziwić...
Ale nie każdemu pokaże się on taki. Trzeba bardzo chcieć i uważnie patrzeć.

Czarne chmury

Zastanawialiście się kiedyś, czy piękno może być straszne?
chyba może.....
ja czasem odnoszę wrażenie, że właśnie takie góry są najpiękniejsze....

Z nosem w chmurach

Czasem człowiek musi wspiąć się wyżej i wystawić nos ponad chmury.
Dlaczego?
Może lepiej stamtąd widać niebo? 
A może ziemię?
Jedno jest pewne. Widać inaczej :)

Czarny Staw Gąsienicowy

Nie wiem dlaczego ktoś Czarny Staw Gąsienicowy nazwał czarnym. Dla mnie jest on turkusowy.
A może od mrozu i wiatru mi się wszystko pomieszało....

Tatry w bitej śmietanie

Pierwsza część zdjęć z tegorocznego wyjazdu w zimowe Tatry.
Pogoda była.... różna.
Pierwszego dnia tak wiało i sypało, że nic nie można było robić.
A potem było już tylko lepiej :)
ale o tym może jutro...

Zlodowacenie

Po powrocie z ciepłych krajów trafiłem u nas na równie beznadziejną pogodę i marzę o szybkim zlodowaceniu.Bo 34stopnie to chyba lekka przesada?

Odkopuję więc zdjęcia z pory roku bardziej mi miłej, niż ta teraz.
Normalnie, mam ochotę schować się w zamrażalniku!
:)

i jak przypominam sobie, jak wtedy zmarzłem (było około 60 stopni mniej niż dziś), to aż mi się cieplej na duszy robi :)

a zdjęcia tatrzańskie...

Kamień

Znalazłem jeszcze jedno zdjęcie :)

Karkonosze

W długi majowy weekend wyjechałem z córkami w Karkonosze.
Przez całą drogę pogoda była do jazdy idealna (chmury, ale sucho).
Gdy dotarliśmy na miejsce, okazało się że zaczęło padać.
A trzeba było jeszcze przypiąć do siebie plecaki i dojść do schroniska.
Tego dnia każdy kto handlował kapokami, płaszczami i foliami przeciwdeszczowymi, zrobił dobry interes :)
My też kupiliśmy trzy worki przeciwdeszczowe po 10 zł każdy, z których jeden zaraz się podarł, drugi przedziurawił statyw, a trzeci założyła najmłodsza Zosia. Nie mam pojęcia, jak to dzieci robią, ale zawsze pod płaszczem jest więcej wody niż leci z nieba. W jej przypadku deszcz padał wybiórczo z góry na dół i z dołu do góry :)

Do schroniska dotarliśmy mokrzy i głodni, każdy zamówił co innego do zjedzenia, po czym ze smakiem spałaszowaliśmy nasze obiady. A deszcz wciąż padał... Pomyślałem, nie targałem ze sobą sprzętu, by leżał bezczynny. Chwyciłem więc statyw i pobiegłem nad pobliski staw. Zlewało się tam piekło z niebem...

Było piekielnie zimno, a niebo zlewało się z ziemią i skałami, stanowiąc swego rodzaju monolit.

Zrobiłem jeszcze kilka zdjęć, ale zrobiło się ciemno i trzeba było wracać.

Kolejne dwa dni minęły na wyczekiwaniu światła, którego raz było za dużo a raz za mało.
Jedno zdjęcie przykładowe, bardziej środowiskowe niż inne, ale nie umiałem nic więcej zrobić :(
Calutki dzień na nogach z plecakiem i statywem na plecach i jedno zdjęcie:

Potem dopadła nas burza....

zamknięty szlak, lawina, powrót na około w środku nocy.......
zdjęć zero, za to przemokliśmy bardziej niż pierwszego dnia. Nasze stopy przypominały karpatkę :)))
(każdy, kto kiedyś chodził kilka godzin totalnie przemoknięty wie o czym mówię....)
- zdjęć nie mam :)

W ostatni dzień wyjazdu znów niebo zetknęło się z ziemią. Tym razem nie za pomocą deszczu, lecz mgły.
Zeszła po drabinie na ziemię i zapanowała wokół:

Gdzieś zawieszone w niej rosły drzewa....

A im niżej schodziliśmy, było coraz ciemniej i zdawało się, że nieba wokół jest coraz więcej:

Pozostała tylko nadzieja, że gdy wrócimy tu kolejny raz, góry będą czekały i pokażą nam inne swoje oblicze :)

Tęsknię....

Ale gorąco się zrobiło!
W mieście straszne korki, prawie trzydzieści stopni w cieniu i przynajmniej na razie brak sensownych perspektyw.  
Źle mi z tą pogodą :(
Wszędzie jest skwar, a człowiek sam siebie dotykać nie znosi.... nie ma co. Idzie lato....

Pomyślałem więc o mojej kochanej :)
To, co by mnie teraz ucieszyło, to wielka zaspa śniegu.
Na szczęście mam kilka takich w zanadrzu i z chęcią się mini podzielę :))))

Jak się to robi?

Nie ma recepty, jak jest najlepiej.
w dodatku każda lubi inaczej...
a co gorsze, zależnie od pogody, pory dnia, roku, humoru i Bóg wie czego jeszcze,
każda, za każdym woli inaczej................

więc nie pytajcie, jak fotografować góry, skoro każda góra jest osobnym, nieprzewidywalnym bytem.
Jest tylko jedna rada - trzeba to robić zawsze z sercem i uczuciem.........

Bóg i dwie kochanki

Tak.... i jak tu zacząć?
Pisałem już, że kocham zimę? :)
A w ubiegłym tygodniu byłem w Tatrach.
Nie pierwszy raz, ale pierwszy raz prawdziwą zimą.

Co może być piękniejszego, niż dwie miłości na raz w jednym miejscu?

ZIMA I GÓRY !!!!

oj..... działo się! ;-)

Nogi od chodzenia w rakach przestały mnie boleć dopiero przedwczoraj.
A plików z aparatu (żeby nie powiedzieć - zdjęć) mam jeszcze całe mnóstwo!
Nas początek kilka plików zamienionych na zapewne nienajlepsze zdjęcia.
Dla wyjaśnienia, kilka dni przed naszym przyjazdem padał deszcz, potem zamarzł.
A pod nim było metr lub więcej śniegu :)

I pejzaż spowiła skorupa

lodowa, zimna, śliska...

i biel bielsza niż trupia

blask ślepi i ogniem tryska

 

a pod skorupą mięciutkość

zapadam się z każdym krokiem

lecz pragnę brnąć coraz dalej

choć nie ogarniam nic wzrokiem

chóru sprzeczności dwa głosy

śpiewają sonet kontrastów

cień - blask
skwar - lód

noc - brzask

śmiech - smutki

Bóg - wielki
a człowiek - malutki

Być może, każdy ma swój sposób na bycie bliżej Boga.
Jedni widzą go w ołtarzu, inni w pieniądzach, a jeszcze inni potrzebują czegoś tak wielkiego, jak góry...

a może chodzi tylko o to,
by ujrzeć własny cień na przeciwległej górze.......
albo, po prostu, by go tam szukać?
:)

a naszło mnie tak....
przepraszam za przynudzanie.

Na zdjęciach Przemo B. zapraszam na jego stronę tutaj :-)