Co mnie bierze?

Ktoś mi ostatnio zadał pytanie, co mnie bierze.
Niby proste, a jak trudno odpowiedzieć....
Pokazałbym mu kilka zdjęć, które mi się podobają.
Ale potem sobie pomyślałem, że to niekoniecznie te zdjęcia.

więc, co mnie bierze?

mam to już prawie na końcu języka...
i nie umiem wyrazić.......................

a Ciebie? co bierze? :)

Dawno nic nie pokazywałem

Storczyk

Mam znajomych, których fascynują storczyki.
Wprawdzie zachwycają się oni tymi prawdziwymi, rosnącymi na naszych łąkach. Jednak w znacznej większości wyglądają one jak rosnące w trawie wyciory.
Wczoraj mnie zachwycił kupiony w sklepie storczyk.
Nie wygląda jak wycior, raczej porównałbym go do czego innego... :)
W każdym razie piękny jest! :)

Rogalin

Rogalin to miejsce dla mnie święte.
Właśnie tam najczęściej robię zdjęcia.
Zastanawiam się, kiedy mi się znudzi i kiedy jadąc tam kolejny raz stwierdzę, że wszystko już zrobiłem.
A może to jest tak, jak z miłością.
Bycie razem nigdy się nie nudzi i każdy raz jest odkrywaniem siebie nawzajem, na nowo.

Oj... byleby mi żona nie zarzuciła, że ją zdradzam...... :)

dodałem etykietę Rogalin, by każdy kto chce, mógł to miejsce lepiej poznać.

Kamień

Znalazłem jeszcze jedno zdjęcie :)

Karkonosze

W długi majowy weekend wyjechałem z córkami w Karkonosze.
Przez całą drogę pogoda była do jazdy idealna (chmury, ale sucho).
Gdy dotarliśmy na miejsce, okazało się że zaczęło padać.
A trzeba było jeszcze przypiąć do siebie plecaki i dojść do schroniska.
Tego dnia każdy kto handlował kapokami, płaszczami i foliami przeciwdeszczowymi, zrobił dobry interes :)
My też kupiliśmy trzy worki przeciwdeszczowe po 10 zł każdy, z których jeden zaraz się podarł, drugi przedziurawił statyw, a trzeci założyła najmłodsza Zosia. Nie mam pojęcia, jak to dzieci robią, ale zawsze pod płaszczem jest więcej wody niż leci z nieba. W jej przypadku deszcz padał wybiórczo z góry na dół i z dołu do góry :)

Do schroniska dotarliśmy mokrzy i głodni, każdy zamówił co innego do zjedzenia, po czym ze smakiem spałaszowaliśmy nasze obiady. A deszcz wciąż padał... Pomyślałem, nie targałem ze sobą sprzętu, by leżał bezczynny. Chwyciłem więc statyw i pobiegłem nad pobliski staw. Zlewało się tam piekło z niebem...

Było piekielnie zimno, a niebo zlewało się z ziemią i skałami, stanowiąc swego rodzaju monolit.

Zrobiłem jeszcze kilka zdjęć, ale zrobiło się ciemno i trzeba było wracać.

Kolejne dwa dni minęły na wyczekiwaniu światła, którego raz było za dużo a raz za mało.
Jedno zdjęcie przykładowe, bardziej środowiskowe niż inne, ale nie umiałem nic więcej zrobić :(
Calutki dzień na nogach z plecakiem i statywem na plecach i jedno zdjęcie:

Potem dopadła nas burza....

zamknięty szlak, lawina, powrót na około w środku nocy.......
zdjęć zero, za to przemokliśmy bardziej niż pierwszego dnia. Nasze stopy przypominały karpatkę :)))
(każdy, kto kiedyś chodził kilka godzin totalnie przemoknięty wie o czym mówię....)
- zdjęć nie mam :)

W ostatni dzień wyjazdu znów niebo zetknęło się z ziemią. Tym razem nie za pomocą deszczu, lecz mgły.
Zeszła po drabinie na ziemię i zapanowała wokół:

Gdzieś zawieszone w niej rosły drzewa....

A im niżej schodziliśmy, było coraz ciemniej i zdawało się, że nieba wokół jest coraz więcej:

Pozostała tylko nadzieja, że gdy wrócimy tu kolejny raz, góry będą czekały i pokażą nam inne swoje oblicze :)

Tęsknię....

Ale gorąco się zrobiło!
W mieście straszne korki, prawie trzydzieści stopni w cieniu i przynajmniej na razie brak sensownych perspektyw.  
Źle mi z tą pogodą :(
Wszędzie jest skwar, a człowiek sam siebie dotykać nie znosi.... nie ma co. Idzie lato....

Pomyślałem więc o mojej kochanej :)
To, co by mnie teraz ucieszyło, to wielka zaspa śniegu.
Na szczęście mam kilka takich w zanadrzu i z chęcią się mini podzielę :))))

Prostota

Trudno powiedzieć kto wszystko tak bardzo komplikuje, że wciąż szukamy nowych wyjaśnień, zrozumienia i lepszego puntu widzenia.
Gdy patrzysz na piasek nad morzem, nic nie jest skomplikowane.
Linie układają się w logiczne wzory, kamienie zdają się odpowiadać na pytania, które właśnie zamierzaliśmy sobie zadać, jakieś ślady nabierają sensu, a my zapominamy o litanii spraw, które właśnie przestały być ważne...
Więc kto wszystko tak bardzo komplikuje?....